Στα 77 του χρόνια ο γνωστός σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε από τη ζωή μετά από τροχαίο το απόγευμα της Τρίτης στο Κερατσίνι κατά της διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας «H άλλη θάλασσα».
Ο διάσημος σκηνοθέτης τραυματίστηκε σοβαρά όταν μοτοσυκλέτα έπεσε επάνω του την ώρα που προσπαθούσε να διασχίσει το δρόμο και τελικά υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ώρες αργότερα σε νοσοκομείο του Φαλήρου, παρά τις προσπάθειες των γιατρών.
O Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο ελεγειακός ποιητής των κινηματογραφικών εικόνων και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κοινωνικής πραγματικότητας.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο κορυφαίος και πολυβραβευμένος διεθνής Έλληνας σκηνοθέτης με διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ήταν ο δημιουργός του «Θίασου», του «Μεγαλέξανδρου» και άλλων επικολυρικών ταινιών, που έκανε γνωστή την Ελλάδα σε όλη την υφήλιο για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή της Αθήνας και το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας, ενώ στη συνέχεια, μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musee de l' homme.
Μετά από την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.
Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του «Εκπομπή», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Αναπαράσταση» κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.
Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου Ναντέρ στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ. Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού «Σύγχρονος Κινηματογράφος».
Το 1998 κατέκτησε στις Κάνες το Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Μία αιωνιότητα και μια μέρα», κάνοντας ξανά την Ελλάδα περήφανη για τον πολιτισμό της.
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
1968 "Εκπομπή" μικρού μήκους
1970 "Αναπαράσταση"
Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),
Βραβείο Georges Sadoul (1971)
1972 "Μέρες του '36 "
Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973
1975 "Ο Θίασος"
Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,
Βραβείο Interfilm Βερολίνο "Forum" 1975,
Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,
Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών Ιταλίας,
Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,
Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,
Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976
1977 " Οι κυνηγοί"
Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978
1980 "Μεγαλέξανδρος"
Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980
1981 "Ένα χωριό, ένας χωριάτης" ντοκιμαντέρ
1983 "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ
1984 "Ταξίδι στα Κύθηρα"
1986 "Ο μελισσοκόμος"
1988 "Toπίο στην ομίχλη"
1991 "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"
Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,
Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003
1995 " Το βλέμμα του Οδυσσέα"
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995
FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,
Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995
1998 " Μια αιωνιότητα και μια μέρα"
Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998
2004 "Το λιβάδι που δακρύζει"
2008 "Η σκόνη του χρόνου"
Με θυμασαι?Ειμαι Ο Αριστειδης Δεσλης .Ζω μονιμα στις ΗΠΑ και η αιτια εσαι εσυ!!!!Εξ αιτιας σου εχω μπει τα τελευταια 30 χρονια σε ενα λαβυρινθο Νοσηλειας λογω των Σοβαρων Περιπλοκων Υγειας που με προξενησες με την εις Βαρος μου Τρομοκρατικην Ενεργειαν εις την Πολιν της Θεσσαλονικης στις 8 Οκτωβριου 1974.Ημουν ο πρωτος Φοιτητης -Θυμα της Μεταπολιτευτικης Τρομοκρατιας την οποια εσυ και οι Ομοιοι σου εγκαθιδρυσατε εις την Πατριδα μου.Εσυ ησουν ο Αρχηγος Χιλαδες αλλοι τιμιοι Αγωνισται -Πατριωτες και Εθνικισται -Εντιμοι Αξιωματικοι των.... Ενοπλων Δυναμεων και της Αστυνομιας κατεστραφησαν η δολοφονηθηκαν απο ομαδες Τρομοκρατων που εσυ και οι ομοιοι σου εκπαιδευσατε και κατευθυνατε!!!!!.
Διπλωματες και Αμερικανοι Υπηκοοι επεσαν το ιδιο θυματα της Τρομοκρατιας την οποιαν εσυ οταν δεν κατηυθυνες υπηρξες ο Ιδεολογικος Πατερας!!!
ΠΡΟΣΟΧΗ!!! κανει πολυ κρυο και τις επομενες μερες θα κανει ακομη περισσότερο.
για να μην πεθανουν περισσοτεροι συνανθρωποι μας στο δρομο,παρακαλουμε κρατηστε τα
παρακατω τηλεφωνα στο κινητο σας και κοινοποιηστε,οπου μπορειτε,οτι:
οσοι πολιτες εντοπισουν αστεγους που χρειαζονται βοηθεια,μπορουν να απευθυνθουν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλεφωνα
210 5246515 και 210 5239465 ,
επίσης να τους κατευθυνουν προς το κλειστο γυμναστήριο Ρουφ, που βρισκεται στη συμβολη των οδων Πειραιως και Εχελιδων 69 (δηλαδή και Πέτρου Ράλλη), το οποιο θα παραμείνει ανοιχτο ολο το 24ωρο, ώστε οσοι δεν εχουν στεγη να προμηθευονται κουβερτες,παπλωματα και υπνόσακους,προκειμενου να περάσουν το βραδυ εκει!!!
Υ.Γ σας παρακαλω πολυ,ακομη και αν δεν μενετε στην Αθηνα κοινοποιηστε το σε οσους περισσοτερους μπορειτε
προκειμενου να ενημερωθουν οσο το δυνατον περισσοτεροι ανθρωποι που κατοικουν εκει!!!
Το κλειστό γυμναστήριο του Ρουφ-Βοτανικός στον χάρτη:
Το Χατζηκυριάκειο ίδρυμα παιδικής προστασίας χρειάζεται βιβλίαόλων των ηλικιών για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης του. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 2104515387begin_of_the_skype_highlighting 2104515387 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 2104515387 begin_of_the_skype_highlighting 2104515387 end_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting ή επισκεφτείτε το sitehttp://www.xatzikiriakio.gr/
Παίρνουν οτιδήποτε, είτε λειτουργεί, είτε όχι, και απασχολούν άτομα για επισκευές ή κατασκευές.
Έχουν ένα ή δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα αντικείμενα/έπιπλα κτλ.
Παραλαμβάνουν από το σπίτι, μεγάλα και μικρά αντικείμενα (έπιπλα, ηλεκτρικές/ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια κ.ά)
210 66 25 096 begin_of_the_skype_highlighting210 66 25 096end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 210 66 25 096 begin_of_the_skype_highlighting 210 66 25 096 end_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting
RETO, an organization of former drug addicts that do work therapy, and they pick up anything from your house, repair it and sell it, or just use the work to occupy people for rehabilitation purposes. They take anything, big or small, furniture, big electric devices, anything electronic, clothes, toys, etc. 210 66 25 096 begin_of_the_skype_highlighting 210 66 25 096 end_of_the_skype_highlightingbegin_of_the_skype_highlighting 210 66 25 096begin_of_the_skype_highlighting 210 66 25 096 end_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting .
«Πράσινος Γάτος»: ανακύκλωση προιόντων
Ο Πράσινος Γάτος δέχεται τα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε πια.
Αντί να τα ανεβάσουμε στο πατάρι ή (πόσω μάλλον) να τα πετάξουμε στα σκουπίδια, μπορούμε να ανηφορίσουμε την οδό Ιπποκράτους και να αφήσουμε τη κ. Σοφία Φιλέρη και το... γάτο της να βρουν γι' αυτά νέο ιδιοκτήτη. Προηγουμένως, η Σοφία θα έχει... ζυγίσει το νέο εμπόρευμα και θα μας έχει δώσει ένα άκρως συμβολικό αντίτιμο.
Στον Πράσινο Γάτο μπορεί κανείς να βρει πληθώρα αντικειμένων, από ρούχα (τα οποία, σημειώνουμε, πλένονται σε επαγγελματικά πλυντήρια με έξοδα της ιδιοκτήτριας και σιδερώνονται από την ίδια!), μέχρι CD, DVD, βιβλία σε όλες τις γλώσσες, παιχνίδια, αλλά και χειροποίητα αντικείμενα, με τιμές από 1,5 ευρώ μέχρι περίπου 50 (τόσο κοστολογήθηκε ένα επώνυμο ταγιέρ).
Ο Γάτος τροφοδοτεί συνεχώς οργανώσεις, όπως π.χ. η "Κλίμακα" η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο των αστέγων, ενώ βρίσκεται σε συνεργασία και με βιοτεχνία στα Καμίνια που φτιάχνει στουπιά από ανακυκλωμένα υφάσματa (από άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή). Πράσινος Γάτος, Ιπποκράτους 142, 6979178257begin_of_the_skype_highlighting 6979178257 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 6979178257 begin_of_the_skype_highlighting 6979178257 end_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting
SKOROS
Στο πλαίσιο της προσπάθειάς για μια αλληλέγγυα οικονομία και μια εναλλακτική μορφή οικονομικής ζωής, ο Σkόρος αποφάσισε να πειραματιστεί με έναν διαφορετικό τρόπο «κατανάλωσης».
Ένα πάρε-δώσε χωρίς χρήματα, έναν χώρο ανταλλαγής και αλληλεγγύης.
Στο χαριστικό παζάρι υπάρχουν διάφορα αντικείμενα που για κάποιον δεν είναι χρήσιμα αλλά που κάποιος άλλος μπορεί να τα χρειάζεται. Επειδή δεν είναι όλα για τα σκουπίδια: τα πράγματα χάνουν την αξία τους όταν δεν χρησιμοποιούνται.
Ξαναδίνουμε αξία, προσφέρουμε πράγματα αχρησιμοποίητα αλλά όχι άχρηστα.
Χωρίς τιμή (γιατί άλλο αξία και άλλο τιμή), χωρίς χρήματα.
Χωρίς να χρειάζεται να φέρουμε κάτι για να πάρουμε κάτι άλλο.
Μόνος όρος: να χρησιμοποιήσουμε αυτό που θα πάρουμε.
Η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι άμυνα ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος.
Δεν σημαίνει φιλανθρωπία ή άδειασμα της αποθήκης και της ντουλάπας μας αλλά αλληλεγγύη.
Χωρίς αντίτιμο σημαίνει προσφέρω, μοιράζομαι.
Φέρτε αντικείμενα, ρούχα, βιβλία, cd, και ό,τι άλλο δεν χρησιμοποιείτε στο πατάρι του Σπόρου και πάρτε ό,τι σας είναι χρήσιμο!
Για τα προϊόντα που μπορεί να βρει κανείς στον Σκόρο, αλλά και περισσότερες πληροφορίες για τη φιλοσοφία του, επισκεφτείτε το http://skoros.espiv.net/about
O Σκοροχώρος βρίσκεται στην γωνία Ζ. Πηγής & Ερεσού στα Εξάρχεια. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6981076913 begin_of_the_skype_highlighting 6981076913 end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting 6981076913 begin_of_the_skype_highlighting 6981076913 end_of_the_skype_highlighting end_of_the_skype_highlighting (μόνο στις ώρες λειτουργίας του Σκόρου)
Ώρες λειτουργίας:
Στο πλαίσιο της προσπάθειάς για μια αλληλέγγυα οικονομία και μια εναλλακτική μορφή οικονομικής ζωής, το xariseto.gr προτείνει ένα διαφορετικό τρόπο «κατανάλωσης».
Ένα πάρε-δώσε χωρίς χρήματα, ένα χώρο αλληλεγγύης.
Στο website μπορεί να βρει κανείς διάφορα αντικείμενα που για κάποιον δεν είναι χρήσιμα αλλά κάποιος άλλος μπορεί να τα χρειάζεται.
Εξάλλου, όπως λένε και οι δημιουργοί του xariseto.gr, "Η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι ντροπή ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος , είναι ένας εναλλακτικός τρόπος ανακύκλωσης! www.xariseto.gr
FreeCycle
Το κίνημα freecycle ξεκίνησε το 2003 στην Αριζόνα και από τότε έχει επεκταθει σε 75 χώρες σε όλον τον κόσμο. Ασφαλώς και λειτουργεί και στην Ελλάδα. Αρκεί να ρίξετε μία ματιά και να εγγραφείτε στοhttp://groups.yahoo.com/group/AthensGreeceFreecycle/
Άλλη μια έξυπνη λύση στο πρόβλημα της υπερκατανάλωσης και της ανακύκλωσης. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το επίσημο website του freecycle www.freecycle.org
Απόρριψη ογκωδών αντικειμένων από το Δ. Αθηναίων
Ένα τηλέφωνο στην υπηρεσία καθαριότητας του Δημοτικού Διαμερίσματος που ανήκουμε ή στο 1960 της Δ/νσης Καθαριότητας ή στο 1595 της Γραμμής του Δημότη, αρκεί ώστε να διευκρινιστεί η ώρα που μπορούμε να βγάλουμε το ογκώδες αντικείμενο που επιθυμούμε να απορρίψουμε.
Eισαγωγή στο βιβλίο με διηγήματα της Λιλής Ζωγράφου "Επάγγελμα Πόρνη"
Προειδοποίηση: Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν' αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό. Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν' ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου, δε θα στρεφόταν κατά του κατεστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα...
Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν' αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.
Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν' ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.
Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.
Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ' έναν πάγκο ή σ' ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.
Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το "χάσμα των γενιών" που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.
Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί.
Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.
Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ' όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ' αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.
Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.
Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.
Γι' αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια "προ Χούντας", και μ.Χ., "μετά τη Χούντα". Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας.
Λιλή Ζωγράφου (1922-199. Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Η Ζωγράφου φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο καθολικό γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση του δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλλες Αγάπη, γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της Νίκος Καζαντζάκης - ένας τραγικός, απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της Αντίγνωση - Τα δεκανίκια του καπιταλισμού στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα Η Συβαρίτισσα με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).
Αναρτήθηκε από τον/την sarafo στο Ιανουαρίου 10, 2012
" Αν ο κ. Παπαδήμος πραγματικά πιστεύει ότι εμείς οι έλληνες πρέπει να δράσουμε με γενναιότητα, αποδεσμευόμενοι από τα κεκτημένα μας, τον καλώ να δώσει το παράδειγμα.
Πώς;
Παραιτούμενος από την θέση του καθηγητή που κατέχει στο Τμήμα μου, σε κατάσταση αναστολής για πάνω από δέκα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε έναν νέο επιστήμονα για να διδάσκει τους φοιτητές μας.
Μπορεί να ...; χάσει ένα ευτελές μέρος της σύνταξής του, όμως με αυτή την κίνηση θα καθιστούσε πειστικότερες τις προτροπές του προς τους υπόλοιπους."
Αν ο Λένιν ζούσε και βρισκόταν στην Ελλάδα το 2012, θα έτριβε τα χέρια του. Γιατί όσα συμβαίνουν εδώ τους τελευταίους μήνες δεν συνιστούν απλώς μια σοβαρή πολιτική ή οικονομική κρίση, απ' αυτές που ταλανίζουν και άλλες χώρες της ευρωζώνης: πρόκειται στη πραγματικότητα για την κατάρρευση της άρχουσας τάξης που σχηματοποιήθηκε μετά την μεταπολίτευση και κυβέρνησε τη χώρα τα τελευταία 37 χρόνια.
Απ' αυτήν την άποψη, οι χθεσινές εξελίξεις έχουν ιδιαίτερη συμβολική αξία.Πρώτον, ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου, ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει και από την προεδρία του κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του. Δεύτερον, παρά την δήλωση αποχώρησης του Γ. Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ παραμένει βαθύτατα διχασμένο, ανίκανο να σφραγίσει τις εξελίξεις, όπως τις τελευταίες δεκαετίες, λίγο πριν από μια καταστροφική εκλογική ήττα που μοιάζει αναπόφευκτη.
Και τέλος στην ομιλία του με την οποία έκανε το δικό του αποχαιρετιστήριο απολογισμό, ο πρώην πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ αποκάλυψε ότι ο άλλος πυλώνας της κουτσουρεμένης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, τα ΜΜΕ και η ναυαρχίδα τους που ονομάζεται ΔΟΛ, αντιμετωπίζουν έναν θανάσιμο κίνδυνο: η Εθνική αρνήθηκε να δάνειο των 10 εκατ, που είναι αναγκαίο για την επιβίωση του συγκροτήματος Λαμπράκη.
Δεν έχουν τόσο σημασία οι μικροπολιτικές πτυχές της υπόθεσης: η έμμονη ιδέα του κ. Παπανδρέου ότι τον έριξαν κάποια σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα, λες και πρόκειται για τον Σαλβαντόρ Αλλιέντε και όχι για έναν πρωθυπουργό που εφάρμοσε μια δέσμη αμείλικτων μέτρων, τα οποία έχουν σε όλο τον πλανήτη στόχο να μεταφέρουν στους ισχυρούς τον όποιο πλούτο έχει απομείνει στους ασθενείς.
Ούτε αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού το γεγονός ότι με ένα στημένο πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ μερικές εβδομάδες πριν, ο Σταύρος Ψυχάρης παραίτησε τον Γ.Παπανδρέου, επαινώντας τον μάλιστα για τη θαρραλέα απόφαση του να αποχωρήσει από την πολιτική. Όλα αυτά προφανώς έγιναν αφού η Εθνική Τράπεζα είχε απορρίψει την αίτηση του ΔΟΛ για το δάνειο των 10 εκατ -απόφαση για την οποία ρωτήθηκε και ο τότε πρωθυπουργός στον οποίο έφτασε τελικά το θέμα- επιταχύνοντας την στροφή του συγκροτήματος προς τον κ. Σαμαρά.
Το πιο σημαντικό είναι ότι στην σημερινή Ελλάδα, οι βασικοί παράγοντες του συστήματος εξουσίας στρέφονται πλέον, ανοικτά και δημόσια, ο ένας εναντίον του άλλου. Το ΠΑΣΟΚ εναντίον του συγκροτήματος τύπου που το στήριζε τις τελευταίες δεκαετίες και το τελευταίο εναντίον του κόμματος που το πριμοδοτούσε με δάνεια, κρατικές διαφημίσεις, Μέγαρα Μουσικής και ενίοτε εργολαβίες την ίδια περίοδο.
Τέλος οι δύο εχθροί, Παπανδρέου και συγκρότημα Λαμπράκη στρέφονται απο κοινού εναντίον των τραπεζιτών. Ο μεν μέχρι πρότινος πρωθυπουργός εναντίον των τραπεζών και του συστήματος γενικότερα, το οποίο μάλιστα χαρακτήρισε χθες «αντιπαραγωγικό, κρατικοδίαιτο και κομπραδόρικο» !! Το δε «Βήμα» που κατακεραύνωνε χθες βράδυ τη σαράφικη λογική των τραπεζιτών που στραγγαλίζει την επιχειρηματικότητα». Μετά την ιδιοκτησία της «Ελευθεροτυπίας», του άλλου συμβόλου της μεταπολίτευσης που καταρρέει, ένα ακόμη συγκρότημα τύπου τα βάζει δημοσίως με τις τράπεζες. Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα όπου επιχειρήσεις σχεδιάζουν να κάνουν μπίζνες χωρίς τις τράπεζες. Οσο για τις τράπεζες, αυτές στράφηκαν εναντίον της κυβέρνησης Παπανδρέου όταν αυτή προσχώρησε στο στρατόπεδο του κουρέματος και θεωρούν τις διοικήσεις των ΜΜΕ που ζητούν δάνεια πλήρως αναξιόπιστες για να πάρουν δάνεια, ακόμη και αν μπορούσαν να τους τα χορηγήσουν.
Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων. Ένας άνθρωπος του συστήματος, διεκτραγωδούσε τις προάλλες σε μια κατ' ιδίαν συζήτηση, την πλήρη αδυναμία της άρχουσας τάξης να συνεννοηθεί μεταξύ της. Υποστηρίζοντας τον Παπαδήμο-τελευταία λύση, βάζοντας το Σαμαρά να στηρίξει δημοσίως το μνημόνιο και κάνοντας τον να καταλάβει ότι πρέπει να αφήσει τους άλλους να κάνουν την βρόμικη δουλειά αντί να επιδιώκει να παραλάβει την βόμβα ή υποδεικνύοντας στο δελτίο ειδήσεων του Mega ότι πρέπει να σταματήσει τις υποκριτικές, αντιμνηνομιακές κορώνες. «Είναι τέτοιο το βάθος της κρίσης αλλά και οι προσωπικοί εγωισμοί», μου έλεγε, «ώστε δεν μπορούν ούτε να κάτσουν γύρω από ένα τραπέζι». Είναι αυτό που διαμηνούσε λίγο καιρό πριν ο Σ. Ψυχάρης, εξηγώντας το ροκάνισμα του Γ. Παπανδρέου: «αυτός είναι που πρέπει επιτέλους να αποδεχθεί ότι είμαι ο επικεφαλής του μεγαλύτερου συγκροτήματος τύπου της χώρας».
Ο Λένιν έχει ως γνωστόν πεθάνει και οι κάθε λογής Έλληνες απόγονοι του αδυνατούν να παρέμβουν στις ραγδαίες εξελίξεις. Γι' αυτό, παρ' ότι η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού συστήματος μοιάζει αναπόφευκτη και σε μεγάλο βαθμό επιβεβλημένη, το αμέσως διάδοχο σχήμα δεν θα είναι μια νέα πιο υγιής δημοκρατία, με περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά ένα μοντέλο στο οποίο οι βασικοί παίκτες του σήμερα, καθώς δεν μπορούν πλέον να δανείζονται ούτε από τις τράπεζες, ευελπιστούν να ψαρέψουν στα θολά νερά της δραχμής και της πλήρους τριτοκοσμικής ανομίας που θα τη συνοδεύει. Πρόκειται για την «κομπραδόρικη αστική τάξη», που αφού συνεργάστηκε μαζί της, ανακάλυψε χθες, κατόπιν εορτής, ο κ. Παπανδρέου.
Πιστεύω ότι η αιτία είναι η επικράτηση ενός «ήθους» το οποίο εκτός του ότι είναι παραπλανητικό και δυσλειτουργικό, δημιούργησε συγκεκριμένες πεποιθήσεις στους ανθρώπους για το ποιες είναι δήθεν οι πραγματικές τους ανάγκες και πώς δήθεν θα είναι η ζωή τους καλύτερη. Κυρίως, επικράτησε η εντύπωση ότι η πραγματική ανάγκη του ανθρώπου είναι να επιδιώκει το ατομικό του συμφέρον και όχι το κοινό. Αυτή η πεποίθηση, όμως, είναι παραπλανητική και αντίκειται προς την πραγματικότητα, αφού ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει πολύ καλύτερα όταν αποδεχθεί μια ισορροπία μεταξύ ατομικού και κοινού συμφέροντος. Άλλωστε ο κόσμος έχει μια ενότητα. Όταν κάποιος εξασφαλίσει τη μερίδα του λέοντος για τον εαυτό του ενώ κάποιοι άλλοι υστερούν, δεν θα μπορέσει να χαρεί τελικά αυτό που εξασφάλισε για τον ίδιο τον εαυτό του! Κι αυτό, γιατί, μπορεί να περνά καλά με την οικογένειά του, με τις σχέσεις του, αλλά αν οι υπόλοιποι στον περίγυρό του δεν είναι καλά, τελικά η δική του ευτυχία θα επηρεαστεί αναλόγως.
Αυτή η πεποίθηση λοιπόν που κυριάρχησε τα τελευταία 40-50 χρόνια (δεν ξέρω ακριβώς πόσα χρόνια και δεν θα αναφερθώ στο πώς επικράτησε επειδή αφορά μια ολόκληρη ιστορική πραγματικότητα η οποία μπορεί να μας εμπλέξει και στην πολιτική, πράγμα που δεν θα μας βοηθήσει καθόλου) παραπλάνησε τον σύγχρονο άνθρωπο ώστε να πιστεύει ότι είναι κερδισμένος όταν επιδιώκει το ατομικό συμφέρον, καταπατώντας πολύ συχνά -όχι μόνο αγνοώντας- το συμφέρον των άλλων.
Το δεύτερο που επικράτησε, που έχει να κάνει γενικότερα με τον δυτικό πολιτισμό, είναι ότι οι υλικές ανέσεις είναι αυτές που κυρίως χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει. Οπωσδήποτε έχουν και υλικές ανάγκες οι άνθρωποι, αλλά οι πραγματικές υλικές τους ανάγκες είναι περιορισμένες. Ο άνθρωπος για να ζήσει χρειάζεται κάτι πολύ πενιχρό. Πριν από λίγο καιρό για παράδειγμα, ήμουν στην κεντρική αγορά και με ρώτησαν από κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό έκαναν ρεπορτάζ, τι ψώνισα και αν βρίσκω την αγορά καλή σε σχέση με πέρυσι αλλά και πώς με έχει επηρεάσει η κρίση. Τους είπα «Κοιτάξτε, εγώ έχω ψωνίσει μισό κιλό καρότα, μισό κιλό σέλερι, δυο-τρεις πατάτες, και δυο κολοκυθάκια με τα οποία θα κάνω μια χορτόσουπα που θα μου εξασφαλίσει τέσσερις μερίδες. Θα είναι πολύ υγιεινό φαγητό, πολύ εύγευστο, και θα μου έχει στοιχίσει μόνο τρία ευρώ!». Ο καθένας μπορεί, λοιπόν, να ζήσει θαυμάσια χωρίς π.χ. μία φεράρι, χωρίς να έχει βίλα στα βόρεια προάστια και χωρίς να φοράει επώνυμα ρούχα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να καλυφθούν οι συναισθηματικές και οι πνευματικές του ανάγκες.
Το τρίτο που έχει επικρατήσει και δεν είναι λειτουργικό, είναι ότι η επιδίωξη του ανθρώπου θα πρέπει να είναι το υλικό κέρδος. Αυτό δεν το υποστηρίζουν μόνο οι καπιταλιστικές ιδεολογίες αλλά και οι σοσιαλιστικές. Για παράδειγμα, ένας εργαζόμενος τι μπορεί να αποκομίσει από την εργασία του; Κέρδος λένε. Χρήματα. Δεν διαφέρουν λοιπόν οι αντιλήψεις ως προς αυτό. Όλοι μας προτείνουν σαν τρόπο κάλυψης των αναγκών το κέρδος! Κανείς δε μας λέει για κάποιες άλλες σημαντικές ανάγκες του ανθρώπου. Για παράδειγμα, ένας εκπαιδευτικός τι περιμένει να πάρει για την προσφορά του στην εκπαίδευση; Κέρδος! Δεν φαίνεται να περνάει από κανενός το μυαλό ότι υπάρχει κάτι άλλο, που μπορεί να αποκομίσει ο εργαζόμενος στην εκπαίδευση αλλά και ο εργαζόμενος γενικά. Και επιμένουν όλοι «τι μπορεί να αποκομίσει από την εργασία του; Κέρδος!». Ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει μια ανάγκη πολύ σημαντικότερη από αυτό. που θα μου εξασφαλίσει τα τρία ευρώ με τα οποία μπορώ να φτιάξω μια χορτόσουπα καλύπτοντας τις πραγματικές μου ανάγκες και όχι τις πλασματικές. Γιατί αυτές οι υπερβολικές υλικές ανάγκες όταν ικανοποιηθούν είναι και καταστροφικές: π.χ. το πολυτελές φαγητό μπορεί να δώσει μια πολύ σύντομη προσωρινή απόλαυση για 10-15 λεπτά, μετά όμως θα έχει κόστος την άμεση δυσφορία και μακροχρόνια την καταστροφή της υγείας.
Αντιθέτως, μία άλλη πάρα πολύ σημαντική ανάγκη που έχει ο άνθρωποςείναι εκείνη της δημιουργίας που δεν αποτιμάται σε υλικό κέδρος. Και πιο συγκεκριμένα μπορεί να συμβεί π.χ. σε έναν εκπαιδευτικό, ο οποίος καλείται να γίνει πυγμαλίων και να συμβάλλει με δημιουργικότητα και έμπνευση για τους νεώτερους, στη διαμόρφωση προσωπικοτήτων οι οποίοι θα είναι υγιείς και θα έχουν ποιότητα ζωής. Και κάποια στιγμή ένας τέτοιος εκπαιδευτικός μπορεί να περπατά στο δρόμο και να τον σταματήσει ένας παλιός μαθητής του, να τον χαιρετήσει και να του πει «Κύριε τάδε, εσείς σαν καθηγητής μου πριν από 20 χρόνια μου είπατε δυο λόγια που σημάδεψαν τη ζωή μου και την ποιότητα της». Αυτού του είδους την ικανοποίηση έχει ανάγκη βασικά ο άνθρωπος πέραν του υλικού κέρδους.
Αυτά όλα τα έχει διαστρεβλώσει αυτό το επικρατούν ήθος και μας οδηγεί και σαν άτομα, αλλά και σαν κοινωνία σε έναν ολέθριο δρόμο, σε μια ζωή ταλαιπωρίας, βασάνων με χαμηλή ποιότητα και καθόλου πληρότητα.
Αυτό που απαιτείται λοιπόν, είναι η αλλαγή ήθους. Και πώς θα γίνει αυτό; Δεν θα γίνει, φυσικά, με έναν τρόπο ολοκληρωτικό, δηλαδή με εξαγγελίες κάποιων μέτρων από μια κυβέρνηση η οποία θα αναλάβει να αλλάξει τα δεδομένα. Εγώ που είμαι 80 χρονών ακούω παρόμοια πράγματα από παιδάκι, που άρχισα να καταλαβαίνω, για όλα αυτά που πρέπει να «αλλάξουν» και διαρκώς τελικά βλέπουμε την ίδια μιζέρια, και ανθρώπους να λένε συνεχώς ότι «η ζωή μας είναι φρικτή!».
Η προσέγγιση λοιπόν της λύσης με κάποιον μεγαλομανιακό τρόπο είναι παιδαριώδης. Η αντίληψη ότι η αλλαγή θα έρθει με κάποια διατάγματα είναι νηπιακή. Η αλλαγή αντίθετα, γίνεται στον κάθε άνθρωπο που διαλέγει να αλλάξει το σύστημα αξιών του, και αυτόματα και άμεσα βρίσκει και πληρότητα και ποιότητα στη ζωή του. Δεν χρειάζεται να περιμένει να ενεργοποιηθούν νομοθετικά διατάγματα και νόμοι ή συντάγματα. Άμεσα κατακτάται η αλλαγή. Και δεν την κατακτά μόνο ο ίδιος για τη ζωή του αλλά την ακτινοβολεί και στο περιβάλλον του. Αυτός, είναι ο καλύτερος τρόπος να συμβάλεις στη βελτίωση της ποιότητας ζωής της κοινωνίας! Όχι με τις μεγάλες ιδέες που ακούμε να λένε όλοι αυτοί που εμφανίζονται συνέχεια στην τηλεόραση και λένε λένε λένε, όλες αυτές τις εξυπνάδες, αλλά που τελικά είναι μεγαλομανιακά λόγια.
Συμβάλλει πραγματικά στη βελτίωση της κοινωνίας βελτιώνοντας τη δική σου ποιότητα! Ένας άνθρωπος ο οποίος σκέφτεται μόνο τον εαυτούλη του, που ποδοπατεί οτιδήποτε και οποιονδήποτε για να εξασφαλίσει τάχα το ατομικό του συμφέρον καταφέρνει το εντελώς αντίθετο. Αν αντ' αυτού δούμε γύρω μας κάποιον που έχει διαφορετικό σύστημα αξιών, αυτόματα θα μας επηρεάσει και θα μας δείξει έναν άλλο δρόμο.
Έτσι γίνονται οι αλλαγές, και όχι με μεγαλόστομους λόγους που ακούμε διαρκώς στις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες ή τα βιβλία.
Ρωτάει ένας προφήτης το Θεό, πόσοι δίκαιοι άνθρωποι πρέπει να υπάρχουν σε μια πόλη για να μην καταστραφεί; «10» απαντά εκείνος. Αυτοί οι δέκα συντελούν εκείνη τη μικρή μαγιά ανθρώπων που έχουν υιοθετήσει αυτή την ισορροπία μεταξύ ατομικού και κοινού συμφέροντος και μεταξύ πνευματικών και υλικών αξιών. Και δέκα τέτοιοι άνθρωποι είναι αρκετοί για να μην καταστραφεί μια κοινωνία.
Επάγγελμα πόρνη
να δράσουμε με γενναιότητα
να δράσουμε με γενναιότητα
Η κατάρρευση της άρχουσας
Η κατάρρευση της άρχουσας
. Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Η Ζωγράφου φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο καθολικό γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση του δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλλες Αγάπη, γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της Νίκος Καζαντζάκης - ένας τραγικός, απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της Αντίγνωση - Τα δεκανίκια του καπιταλισμού στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα Η Συβαρίτισσα με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
olvios feneatis